Όστρια

(Έχουμε πια τόσο σκληρύνει
κομμάτια σταχτοπράσινα βράχια
πεταλίδες και φύκια γιομάτα)
πετούσε ολοτρόγυρά μου ένα τραγούδι
η μυρωδιά του κορμιού σου
λίγο πιο πάνω λίγο πιο κάτω
σχεδόν ένα με το γαλάζιο αγέρα
(να τώρα θα γυρίσω να δω τους ανοιξιάτικους δρόμους
τον καπνό να μπερδεύεται στα λευκά συννεφάκια
                                                                 της δύσης
το μικρό μας περιβόλι με τους μεγάλους ήλιους...

είναι αλήθεια τα μάτια σου πάντα μεγάλα
σα τις μέρες που με το πράσινο πουλόβερ
χανόσουν στο μεγάλο λιμάνι ;
πόσο μου φαίνεται σα να ‘ταν χτες
σα να ‘ταν αιώνες σα να μην υπήρξαν ποτέ

είμαι περικυκλωμένος σχεδόν λεύτερος

με δείχνουν τα γυμνά κλαδιά της συκιάς
τις νύχτες με τ’ όνομά σου
οι ταραγμένες ρίζες της με καλούν
Όστρια όστρια
κάθε πρωί με παραμονεύει μπροστά στην πόρτα μου
με τα εβένινα μαλλιά της ριγμένα στους ώμους
πώς μπορώ μονάχα να σε ξεχνώ τόσο τέλεια
σα να μην υπάρχεις
σα να μην υπάρχει τίποτ’ άλλο πέρ’ από σένα...
                                 *
‘Εχω την αίσθηση του ήλιου
καθώς χαϊδεύει τα κουρασμένα μέτωπα
πώς να συνηθίσω τον πυρετό των ματιών;
Οι θάλασσες ζώνουν μόνο τις καρδιές μας
δεν υπάρχουν νησιά μοναξιά δεν υπάρχει
                                 *
πώς μπορώ να ξεχνώ τόσο πολύ τον εαυτό μου
να γίνομαι τόσο πολύ ο εαυτός μου

απ’ το ψηλό φορτηγό πλοίο πίσω χανόσουν
καθώς γλιστρούσαμε στο μεγάλο λιμάνι
που βούλιαζε καταπράσινο στα μεγάλα σου
μάτια


πώς να φωνάξω που δε το θέλω
χανόμουν από κάθε σκέψη από κάθε θύμηση
δεν υπήρχα παρά στη φαντασία σου
παρά στη φαντασία μου που δεν υπήρχε πια

και θυμάμαι τώρα τα στερνά κόκκινα γαρούφαλα
στο μενεξί χαλί τ’ ουρανού
μες στις χιλιάδες λάμψεις κάποιο φως
θα προστατεύει τώρα τις σιγανές φωνές της μνήμης σου
(στη βεράντα του κήπου ο μπαμπάς σου διαβάζει
την απογευματινή του εφημερίδα)
                             *
Σπέρνω τον εαυτό μου στο χαντάκι της θάλασσας
σ’ όποιες ακτές σ’ όποιους ήλιους
η αλυσίδα μου μου μένει μόνη από μένα
δεν έχω σύνορα
σ’ όποιους ήλιους  σ’ όποιους ανέμους
Όστρια όστρια
Στα κουρασμένα μέτωπα -στην αίσθηση του ήλιου
στο βαθύ πόνο της φύσης -στον πυρετό των ματιών
στην ολοπράσινη σημαία των ανθρώπων !

Μίκης Γ. Θεοδωράκης
Εύδηλος  Ικαριά
8.Ι.49

ΔΕΙΤΕ/ΑΚΟΥΣΤΕ/ΔΙΑΒΑΣΤΕ



türk ifşa escort cep müzik indir https://www.bogazdagezi.com/ https://www.bogazturuteknesi.com/



türk ifşa escort cep müzik indir https://www.bogazdagezi.com/ https://www.bogazturuteknesi.com/