Παλικάρι

1961

Κλαίνε τα δέντρα, κλαίνε 

τα σήμαντρα κι οι φίλοι σου κλαίνε.

 

Παλικάρι στη δουλειά

στο σπίτι παλικάρι

μίλαγες κι η γειτονιά μας

γέμιζε πουλιά.

Άπλωνες το χέρι σου

κι έκοβες το φεγγάρι

ως σ’ έκοψε σα λούλουδο

ο Χάρος μια νυχτιά.

 

Κλαίνε οι τράτες, κλαίνε

τα κύματα κι οι φίλοι σου κλαίνε.

 

Παλικάρι στα κουπιά

στο γλέντι παλικάρι

οι κοπελιές κεντούσανε 

για σένανε κρυφά

κεντούσανε τα όνειρα, 

τον ήλιο, το φεγγάρι

κεντούσαν την αγάπη τους,

της βάζανε πανιά.

 

Κλαίνε οι ναύτες, κλαίνε

τα σύννεφα κι οι φίλοι σου κλαίνε.

 

Παλικάρι, η μάνα σου τυλίχτηκε στα μαύρα

τους φίλους σου τους τύλιξε φουρτούνα, συννεφιά

το λιμανάκι ερήμωσε κι η θάλασσα ερημώθη

κι ο ήλιος εκαρφώθηκε και δε σαλεύει πια.

 

 

 

 

 

 

 

Brave Lad

The trees weep, 

the bells and your friends weep.

 

Manly at work

manly at home

you spoke and our neighborhood

was full of birds.

You stretched out your hand

and plucked the moon

just as Death plucked you

like a flower one night.

 

The fishing boats weep

the waves and your friends weep.

 

A stalwart at the oars

a fine fellow at a party.

Secretly the girls embroidered

dreams, the sun, the moon

for you, they embroidered their love

and set sails on it.

 

The sailors weep

the clouds and your friends weep

 

Brave lad, your mother wrapped herself in black,

storm and cloud wrapped your friends

the harbor was deserted, the sea abandoned

and the sun stood still and moves no more.