Στον συνέλληνα

1974

Δεν έχω πια να δώσω τίποτα σε σένα

ούτε καν πια να μπω στη φυλακή

τα δυο φτερά του νου μου απλωμένα

σαν το γεράκι σ’ έρημη γη.

 

Δεν περιμένεις να σου δώσω τίποτ’ άλλο

τα πήρες όλα κι όλα τα ‘θαψες βαθειά

να μην τα βλέπουν και θυμούνται το μεγάλο

πόνο που φύτεψα στα χρόνια τα παλιά.

 

Άλλοτε μέθαγες με τσίπουρο και μπρούσκο

σήμερα πίνεις χίλια δυο διεγερτικά

πώς να με δεις πίσω από τόσα παραμύθια

πώς να μ’ ακούσεις μέσα στα ξεφωνητά.

 

Ήταν μια σύμπτωση καθώς μες στα πελάγη

σαν δυο καράβια συναντιώνται ξαφνικά

κι ύστερα ξαφνικά χάνονται πάλι

μες στου ορίζοντα τη νύχτα τη βαθειά.

 

 

Παρίσι,   21.12.74